RACJA TV

Facebook.

Najczęściej czytane

Przypominamy Ostatnie słowa Mu’ammara Kaddafiego

Przez 40 lat lub dłużej robiłem wszystko, by zapewnić ludziom domy, szpitale, szkoły. Kiedy byli głodni — karmiłem ich. W Bengazi zamieniłem nawet pustynię w pola uprawne, stając przeciwko atakom Ronalda Reagana, który zabił moją adoptowaną córkę, kiedy próbował zabić mnie. Pomagałem później moim braciom i siostrom z Afryki, finansując Unię Afrykańską.

Mu’ammar Kaddafi

Ostatnie przemówienie Muammara Kaddafiego do narodu wygłoszone 17 kwietnia 2011. Przedruk za News Rescue. Tłumaczenie Mariusz Agnosiewicz.

https://www.youtube.com/watch?v=COGWWYfjZSI#t=144

Zrobiłem wszystko, co mogłem, by pomóc ludziom zrozumieć ideę prawdziwej demokracji, w której komitety ludowe prowadziły nasz kraj. Stale jednak było to za mało, jak niektórzy mówili, nawet ludzie, którzy posiadali dziesięciopokojowe mieszkania, nowe ciuchy i meble, nigdy nie byli usatysfakcjonowani, i w swojej chciwości chcieli więcej. Oni to powiedzieli Amerykanom i innym, że potrzebują „demokracji” i „wolności”, nigdy nie zdając sobie sprawy z tego, że proszą o morderczy system, w którym wielcy pożerają małych. Byli oczarowani amerykańskim hasłami, nie zdając sobie sprawy, że w Ameryce nie ma darmowych lekarstw, szpitali, mieszkań, edukacji czy żywności, a jedyne darmowe rzeczy to te, które uda się wyżebrać na ulicy lub miska zupy wystana w długiej kolejce.

Nie liczyło się to, co zrobiłem – dla niektórych to zawsze było mało. Dla innych jednak byłem synem Gamala Abdela Nassera, jedynego prawdziwego Araba i przywódcy muzułmańskiego, jakiego mieliśmy od Saladyna, który Kanał Sueski proklamował własnością swojego ludu, tak jak i ja, idąc jego śladami, proklamowałem Libię własnością mojego ludu, starając się uczynić mój lud wolnym od dominacji kolonialnej — od tych złodziei, którzy chcieli nas grabić.

Obecnie jestem atakowany przez największą w historii machinę wojenną.

Mój afrykański brat, Barack Obama, chce mnie zabić, by odebrać wolność mojemu krajowi, by zabrać nam nasze darmowe mieszkania, darmową służbę zdrowia, darmową edukację i darmową żywność, zastępując to amerykańskim systemem grabieży, zwanym „kapitalizmem”.

My wszyscy w Trzecim Świecie wiemy dobrze, co to oznacza — przyjdą tu korporacje, które już kierują światem, które odpowiadają za cierpienie ludzi.

Nie ma zatem dla mnie alternatywy, muszę się temu przeciwstawić i jeśli takie będzie życzenie Allacha, zginę idąc jego ścieżką — ścieżką, która uczyniła nasz kraj bogatym i zagospodarowanym, zdrowym i obfitym w żywność na tyle, by nawet móc nieść pomoc naszym afrykańskim i arabsakim braciom i siostrom.

Nie chcę umierać, lecz jeśli będzie to konieczne, by ocalić nasze ziemie, nasz lud, te tysiące, które są moimi dziećmi, niechaj tak będzie.

Niech ten testament będzie moim głosem do świata. Niech będzie wiadomo, że przeciwstawiłem się krucjacie NATO, że przeciwstawiłem się okrucieństwu, przeciwstawiłem się zdradzie, przeciwstawiłem się Zachodowi i jego kolonialnym ambicjom, a także, że stanąłem po stronie moich afrykańskich braci, moich prawdziwych arabskich i muzułmańskich braci. Chcę być dla nich promieniem nadziei.

Kiedy inni budowali pałace, ja mieszkałem w skromnym domu. Nigdy nie zapomniałem swojej młodości w Syrcie, nie przepuściłem bezmyślnie naszych narodowych bogactw, i tak jak Saladyn, nasz wielki muzułmański przywódca, który odzyskał Jerozolimę dla islamu, niewiele brałem dla siebie…

Na Zachodzie niektórzy nazywają mnie „szalonym” i „dzikim”, kłamią choć znają prawdę, wiedzą, że nasze ziemie są niezależne i wolne od kolonialnego ucisku. To moja wizja, moja ścieżka. Ona zawsze była jasna dla Was, moich przyjaciół. Moich ludzi. Będę za Was walczył do ostatniego tchu.

Niechaj potężny Allach pomoże nam pozostać wiernym i wolnym.

W Afryce około 400 mln osób nie ma tam dostępu do wody pitnej. Nieuzdatniona woda jest też źródłem wielu śmiertelnych chorób, na które zapadają szczególnie często dzieci.

Dziecko

W trakcie odwiertów w poszukiwaniu ropy naftowej, w 1970 roku w południowo-wschodniej Libii odkryto olbrzymie ilości wód głębinowych, których wiek szacuje się na 14000 – 38000 lat.  Idea budowy Wielkiej Sztucznej Rzeki narodziła się pod koniec lat siedemdziesiątych, kiedy źródła wody pitnej miasta Bengazi zostały zanieczyszczone przez wodę morską.

Wielka Sztuczna Rzeka (ang.The Great Manmade River) jest to największa na świecie podziemna sieć rurociągów o długości 4 000 km, zbudowana w oparciu o 1300 studni o głębokości od 80 do 400 metrów. Studnie połączone są rurociągami, których podstawowym elementem są rury o średnicy 4 m i długości 7 m. Do sieci tej woda pompowana jest z 270 szybów głębokich na 100 m. Szacowany koszt 1m³ wody wynosi 0,35 centom. Dla porównania koszt 1m³ wody odsolonej wynosi około 3,5 $.

Sieć ta miała dostarczać dziennie ok. 3 milionów m³ wody pitnej do Trypolisu, Bengazi, Syrty i innych miast Libii. W przyszłości woda głębinowa miała być dostarczana do Egiptu, Sudanu i Czadu. Dodatkowo zaprojektowano sieć nawadniającą pola uprawne na terenach pustynnych w Libii, co umożliwiałoby znaczne ograniczenie importu produktów rolnych.

Całość projektu wykorzystywała cztery wielkie, podziemne baseny wód głębinowych: Kufra Basin, Sirt Basin, Morzuk Basin oraz Hamada Basin. W pierwszych trzech zbiornikach zgromadzone jest 35 000 km³ wody. Ostatnie badania szacują, że wody tej mogło wystarczyć na prawie 5000 lat.

Poniżej przedstawiony jest plan Wielkiej Sztucznej Rzeki:

plan Wielkiej Sztucznej Rzeki

Realizację projektu podzielono na pięć faz. Pierwsze zrealizowane dostawy wody to:

  • 11 IX 1989 do zbiornika Adżdabiji,
  • 28 IX 1989 do zbiornika Grand Omar Muktar,
  • 4 IX 1991 do zbiornika w Syrcie,
  • 28 VIII 1996 do Trypolisu,
  • 28 IX 2007 do Gharyan.

Koszty wykonanych prac wyniosły około 33 mld $, w całości zostały pokryte przez rząd libijski. W 2009 roku zrealizowane było 2/3 projektu. Wykonano wszystkie prace zaznaczone na schemacie linią ciągłą.

Kiedy Muammara al Kaddafi przejmował władzę w 1969 roku Libia należała do najbiedniejszych krajów Afryki, pod koniec jego rządów Libia stała się jednym z najbogatszych krajów Afryki. W oparciu o zyski z eksportu ropy naftowej przywódca był w stanie finansować liczne rządowe inwestycje, nie korzystając z funduszy MFW.

22 lipca 2011 siły powietrzne NATO zbombardowały fabrykę w Bredze, produkującą elementy rurociągu. Powodem była rzekoma obecność wyrzutni rakiet na terenie zakładu. Wielka Sztuczna Rzeka została zniszczone przez bomby USA-NATO ze zubożonym uranem zatruwające wodę.

Według mojej oceny była to jedna z największych zbrodni XXI wieku.

Mu’ummar Kaddafi został zabity 20 października 2011 roku w okolicach Syrty, miasta, w którym się urodził. 

 

http://mediumpubliczne.pl/2015/10/ostatnie-slowa-kaddafiego/

Mu’ammar Kaddafi w bestialski sposób zamordowany

Mu’ammar Kaddafi w bestialski sposób zamordowany i wtedy żydowskie polskie  języczne ścieromendia nie pisnęły że to ludobójstwo o zbezczeszczeniu jego zwłok nie wspomnimy.

Fakty dotyczące Libii Kaddafiego:

  • Nie było rachunków za prąd, który był darmowy dla wszystkich mieszkańców.
  • Udzielanie pożyczek nie było biznesem, libijskie banki były własnością państwa i udzielały pożyczek nieoprocentowanych
  • Jeśli Libijczyk po obronie dyplomu nie był w stanie znaleźć zatrudnienia, państwo wypłacało mu przeciętną pensję w zawodzie danej osoby, do czasu znalezienia zatrudnienia.
  • Libijczycy, którzy chcieli zająć się uprawą roli, otrzymywali ziemię, dom, sprzęt, nasiona oraz żywy inwentarz na rozpoczęcie działalności
  • Kaddafi zrealizował największy na świecie projekt irygacyjny, zwany Wielką Sztuczną Rzeką, składający się z sieci rurociągów oraz studni; dostarczający wodę pitną z podziemnych warstw wodonośnych na Saharze do miast na wybrzeżu kraju. Wielka Sztuczna Rzeka jest uważana za największą na świecie podziemną sieć rurociągów i największy projekt inżynieryjny, jaki kiedykolwiek został zrealizowany. Składa się na nią 1300 studni o głębokości od 80 do 400 metrów, które dostarczają dziennie łącznie ok. 3 milionów m³ wody pitnej do Trypolisu, Bengazi, Syrty i innych miast Libii. Mu’ammar al-Kaddafi określił projekt mianem ósmego cudu świata.
  • Prawo do mieszkania w Libii uznawane było za prawo człowieka. W Zielonej Książeczce autorstwa Kaddafiego pisał on: „Mieszkanie jest podstawową potrzebą jednostki i rodziny, wobec tego nie może ono stanowić cudzej własności”.
  • Wszyscy nowożeńcy otrzymywali od rządu 60 tys. dinarów (50 tys. dol.) na zakup swego pierwszego mieszkania i stworzenie rodziny.
  • Matka, która urodziła dziecko otrzymywała 5 tys. dol.
  • Rząd dofinansowywał 50% ceny zakupu samochodu.
  • Cena benzyny: 0,14 dol./litr
  • Edukacja i służba zdrowia były bezpłatne
  • Jeśli dany zabieg nie mógł być zrealizowany w Libii, rząd finansował koszty zagraniczne, włącznie z podróżą i pobytem.
  • 25% Libijczyków posiadało wykształcenie wyższe. Przed panowaniem Kaddafiego jedynie 25% potrafiło czytać i pisać (dziś 87%).
  • Libia nie miała żadnych zagranicznych długów, posiadała natomiast rezerwy w wysokości 150 mld dol.

Pod redakcja: RACJA Słowiańska

Źródło: Rafał Betlejewski

 
Przeczytaj poprzedni wpis:
Logo
Zakładnicy testamentu Lecha Kaczyńskiego/ Kalsztejna-widziani z USA

Patrząc na pierwsze polityczne posunięcia rządu PiS, widać wyraźnie piętno tzw. testamentu swojej ikony. Oznacza to realizację nie tyle testamentu...

Zamknij