RACJA TV

Facebook.

Najczęściej czytane

Jak zostało unicestwione Słowiano-Aryjskie Imperium Tartaria: Część 2

Kontynuacja ciekawego artykułu i teorii Dymitrija Mylnikowa, w którym autor rozwija własną wersję unicestwienia Imperium Tartari, które zniknęło nagle kart z historii. Zatarto ślady zrabowano majątek przywłaszczono terytoria Alaski, Ameryki Południowej, Północnej. Kiedy i jak doszło do tej zagadkowej zagłady czy katastrofy. Jak się to odnosi do dat budowy twierdz syberyjskich? Po opublikowaniu pierwszej części dostaliśmy kilka uwag odnośnie języka od czytelników za które dziękujemy oraz kilka pochwał, które zostały odebrane z należytą uwagą, w tym na temat pochodzenia danych oraz literatury innych autorów i teorii próbujących wyjaśnić zgłębiany temat. Dlatego też, na początku drugiej części, chcę przedstawić kilka uwag do tych  teorii. Prezentujemy następujące uwagi do artykułu kierowane do autora: Szanowny panie, dobry ciekawy temat ale to co pan próbuje udowodnić to, nonsens. Wszystkie te wystające krawędzie grzywy są  śladem morza słodkowodnego, które zostały utworzone w wyniku zablokowania lodowcem Oceanu Arktycznego, wielkich syberyjskich rzek, odprowadzających swoje wody wprost do czoła lodowca, tworzą gigantyczny zbiorniki słodkowodny, które odprowadzał swoje spiętrzone wody na południowy zachód, zasilając Morze Aralskie i Morza Kaspijskie. Strumienie wody nawierciły te zagłębienia i po  prostu w niektórych miejscach pokryły piaskiem ogromne wąskie wnęki. Następnie, na tych piaskach porosły lasy sosnowe.

Tutaj, przeczytaj: http://www.poteplenie.ru/doc/karn-golfst 5.htm

tartaria

Teoria akademicka „Syberyjskiego morza słodkowodnego” ze względu na lodowiec, który odcinał syberyjskie rzek od Oceanu Arktycznego, z pewnością zasługuje na uwagę, tylko nijak się ma w stosunku do postawionych w tym artykule przykładów i nie zasługuje na uwagę nie ma znaczenia bo wydarzenia te miały miejsce  20-13 tysięcy lat temu.

Po pierwsze, to nie wyjaśnia postawionych tez, dlaczego ślady są prawie równolegle, i pod kątem 66 stopni w przybliżeniu odpowiadają kątowemu nachylenia osi ziemskiej do płaszczyzny ekliptyki?

 

Po drugie, nie jest jasne, dlaczego te przepływy, jak w przypadku próby powiązania z teorią śladów lodowca, ignorować istniejące w terenie.  Szczególnie jeśli wziąć pod uwagę, że nasze utwory po prostu przechodzą przez linię wodo rozdziału pomiędzy rzekami Ob i Irtysz.

Po trzecie, teoria ta nie wyjaśnia, dlaczego przez ponad 200 km. Ślady mają prawie taką samą szerokość 5 km, a następnie z jakiegoś powodu nagle zaczynają się rozszerzać. A na zdjęciach można zobaczyć to bardzo dobrze, że ślady Nr 1 i Nr 2 zaczynając od rzeki Ob i faktycznie kończą się w rzece Irtysz. Ale  te wody nie wpływają do Morza Aralskiego i Morza Kaspijskiego? Dlaczego nie widzimy podobnych formacji rowów na terenie Kazachstanu i regionu Orenburga? Jeśli mieliśmy morze ze słodką wodą, z których wody płynęły do Morza Aralskiego i Morza Kaspijskiego, tworząc wąskie wąwozy powstały tylko w obszarze grzbietu pomiędzy rzekami działu wodnego. Część po prawej stronie jest pokryty wodą i tym samym nie są pochodną prądów podwodnych. Ale im dalej od grzbietu, lodowca  ścieżka musiała być szersza po obu stronach, jej kształt przypominający klepsydrę. Mamy kształt toru, który jest zupełnie inny, utwór nie jest rozwinięty jak powstały z „wycieków”. Ponadto poniżej pokażemy również konkretne przykłady, że kształt toru też, nie odpowiada  podłożu, które mogże być wymyte przez rzeki lub strumienie.

Wreszcie, po czwarte, teoria ta nie wyjaśnia obecność wielu mniejszych wydłużonych torów równoległych, a także dużą liczbę pochodzenia meteorytowego okrągłych jezior w zachodniej części regionu Kurgańskiego i Południowo-Wschodniego obszaru  Czelabińska. Jakie tworzą te obiekty, jeśli będziemy postępować zgodnie z teorią odprowadzania wody do Morza Aralskiego i Morza Kaspijskiego?

Drugi kontrargument, prezentowany przez kilka osób które twierdziło  że te meteoryty,  lodowe nie mogły dotrzeć do powierzchni Ziemi i eksplodują w powietrzu, jak meteoryt Tungurski, powinny zostawić  ślady stopionego materiału oraz , kratery i rozrzuconym wokół nich materiałem wyrzuconym z krateru, gdyby były kamienne lub miały metalowa strukturę. Dlatego postanowiłem w ślad za tymi zastrzeżeniami zrobić odstępstwo od głównego tematu, i omówić szczegółowo w celu odpowiedzi na te pytanie, zwłaszcza, że ​​zrozumienie tych rzeczy będzie wymagać dalszych wyjaśnień.

 

Jak spadają meteoryty ?

Ogólny obraz upadku meteorytów nie wywołuje wiele kontrowersji. Przedmiotem rozważania są struktury złożone z kamienia, lodu, lub ich mieszaniny które z dużą prędkością wchodzą w atmosferę ziemską, w której jest on hamowany. Obiekt jest bardzo intensywne nagrzewany w atmosferze ziemskiej, a także  doświadcza różnych dużych obciążeń ze względu na presję w gęstych warstwach atmosfery i szybkiego nierównomiernego nagrzewania (z przodu nagrzewane się silnie i szybszego od tyłu). Niektóre meteoryty ulegają całkowitemu zniszczeniu i spaleniu w atmosferze, nie spadają na ziemię. Niektóre wybuchają i, rozpadają na się na wiele małych części, które dosięgają powierzchni Ziemi nie czyniąc poważniejszych szkód i śladów. Ale największe i najbardziej solidne zbudowane mogą dotrzeć do powierzchni Ziemi i uderzyć w nią, pozostawiając charakterystyczny krater w miejscu upadku z wyrzuconym materiałem na zewnątrz. Taki krater posiada wyraźne różnice od leju uformowanego po wybuchu jądrowym.

Ale proces ten cechuje masa osobliwych wydarzeń  które zachodzą podczas jego lotu o których, niestety się nie mówi w żadnej szkole i nawet  w większości uniwersytetów.

Po pierwsze, wielkim błędem jest teoria że największe meteoryty latające w gęstych warstw atmosfery będą nagrzewane do wysokiej temperatury i świecić. Tutaj musimy pamiętać o zasadach fizyki na poziomie szkoły średniej, w zakresie procesu zmiany stanu skupienia wody, czyli przejście ze stanu stałego do ciekłego, a następnie gazowego. Charakterystyczną cechą tego stanu jest to, że nie będzie można ogrzewać lodu do temperatury powyżej temperatury topnienia, a otrzymana ciecz będzie powyżej punktu wrzenia. Jeśli występuje  topnienia lodu lub wrzenie cieczy, to zużywają one energie cieplną, ale nadmiar ciepła nie występuje, energia przechodzić będzie w ziemny stan fizyczny materii. Należy dodać, że przewodność cieplna lodu jest bardzo niska, więc może się topić lód na powierzchni lodowej, przy jednoczesnym zachowaniu wystarczającego  zimna od środka. Jest to własność gór lodowych, oderwanych od pokrywy lodowej Antarktydy która może unosić się tysiące mil morskich i spokojnie przejść przez linię równika.

Gdy meteoryt jest dużym kawałkiem lodu z wodą, a następnie, gdy przechodzi przez atmosferę obowiązują te sama zasada i prawa, które dotyczą topnienia góry lodowej na wodach równika. Także nagrzewa się od atmosfery, tak, aby tworzyć strefę wysokiego ciśnienia i temperatury w wyniku sprężania powietrza szybko poruszającego się ciała. A powierzchnia nie jest ogrzewana powyżej temperatury topnienia lodu, ale na powierzchni jest cienka warstwa stopionego lodu woda natychmiast odparowuje i trwa przy powierzchni meteorytu przechodząc do strumienia powietrza, zamieniając w ten sposób energie cieplną w zetknięciu z powietrzem  i ciągłym jego chłodzeniem. W tym samym czasie wyższa temperatura nie może ogrzać meteoryt i otaczającego powietrza które jest chłodzone przez topniejący lód na powierzchni meteorytu. I nawet nie  można przyznać, że powietrze z otoczenia może być podgrzewana do wysokiej temperatury podczas jego jonizacji  i świecenia gazu, a i blask nie będzie zbyt silny, bardziej jak zorza polarna, ale nie będzie jasnym oślepiającym błyskiem jak kamienie lub metalowego meteorytu  wydobytego z samochodu (takiego jak w Czelabińsku w 2013). Jest to spowodowane tym, że nasza ziemska atmosfera składa się głównie z gazów, które nie dają jonizacji intensywnej luminescencji.

 

Istnieje zależność od temperatury topnienia i temperatury wrzenia od ciśnienia otoczenia. Jednakże zależność od temperatury topnienia ciśnienia jest bardzo niska. W celu zwiększenia temperatury topnienia lodu na 1 stopień Celsjusza jest konieczne zwiększenie ciśnienia płynu ponad 107 N / m2. Zależność od temperatury wrzenia ciśnienia bardziej wyraźne, ale nawet tutaj wzrost nie jest tak znaczące, jak się wydaje. Przez zwiększenie ciśnienia do 100 atmosfer, temperatura topnienia będzie wynosić tylko 309,5 ° C

(Tabela tutaj: http://www.sci.aha.ru/ALL/b17.htm)

 

Ponieważ mamy do czynienia z nie zamkniętą objętością, ciśnienie atmosfery przed meteorytem nie będzie w stanie dotrzeć do wartości rzędu 100 atmosfer, bardziej, że będą kompensowane przez topienie się lodu podgrzewania powietrza i odparowania wody na powierzchni meteorytu.

Innymi słowy, powierzchnia naszego meteorytu nie może ogrzać się do kilku tysięcy stopni, więc nie ma warunków do jego wybuch. Jeśli małych rozmiarów meteor lodu wpadnie w atmosferę, to po prostu stopił się w niej, a jeśli jest wystarczająco dużych rozmiarów, to łatwo będzie wstanie dotrzeć do powierzchni Ziemi, a potem wszystko zależy od kąta, pod którym uderza w powierzchnię. Jeżeli kąt jest na tyle stromy, to zostawi ślad w postaci krateru. Jeśli trajektoria pójdzie pod bardzo łagodnym kątem, jak w naszym przypadku, mamy długotrwały ślad. W procesie żłobienia toru, meteoryt nadal będzie się topić trąc o powierzchnię, mieszając topioną wodę zamienioną w parę wodną z warstwami gruntu ostatecznie powstanie fala złożona z osadów wybranych z wyżłobionego koryta, gdzie woda stopiona z meteorytu powstała na skutek tarcia o powierzchnię miesza się z wybraną z powierzchni koryta materiałem i wszystkim co spotka na swojej drodze, całą masą w potoku błota dalej będzie się przesuwać wzdłuż  swojego toru upadku, gdy na końcu rozprzestrzenia się wszerz, kiedy ostatecznie stracić swoją energię kinetyczną, której efekty widzimy na zdjęciach.

W jakich przypadkach może dochodzić do wybuchów lodowych meteoryt? Tylko w takich przypadkach, w których meteoryt nie jest jednorodny  i zawiera w sobie materiał skalny w postaci stałej minerałów i metalu lub posiada odpowiednio duże i głębokie pęknięcia i zagłębienia. Stałe składniki mineralne w większości posiadają lepszą przewodności cieplną i mogą  również nagrzewać materiał do wyższej temperatury niż w czysto lodowym meteorycie. W rezultacie, za pomocą tych odłamków i podgrzewania ciepło będzie wewnątrz meteorytu, gdzie lód wokół nich zaczyna się szybko topić, a woda odparuje, tworząc ciśnienie przegrzanej pary wewnątrz meteorytu, które powinny w końcu oderwać się od niego.

Teoretycznie możliwa eksplozja meteorytu, w którym nie jest tylko zamarznięta woda w postaci lodu, i ma duże w sobie zbiorniki uwięzione w lodzie gazu lub ciecz, która ma inną temperaturę topnienia. W tym przypadku, może być łatwiejszy do stopienia, tworząc wnękę, która będzie prowadzić do zniszczenia meteorytu. Ale bardzo wątpię, że może spotkać naturalne takie obiekty stworzone w warunkach in vivo, chyba, że ​​ktoś umiał sztucznie stworzyć taki meteoryt.

To nie takie proste, jak z kamiennymi lub z metalowymi meteorytami. Jeśli w atmosferę Ziemi wchodzą one z dużą prędkością, to będą one podgrzewały się do bardzo wysokich temperatur sięgających tysięcy stopni Celsjusza. Jednocześnie mniejsze obiekty zostaną całkowicie stopione i „wypalą” się w atmosferze, a bardzo duże osiągną powierzchne Ziemi i pozostawiając  bardzo wiele widocznych śladów mających katastrofalne skutki, począwszy od gigantycznych powodzi, a kończąc na wybuchu wulkanu w miejscach pęknięcia skorupy ziemskiej.

Ale ciekawa rzecz dzieje się z przeciętnymi meteorytami. Wymiary meteoryty pobliżu Czelabińska 2013 takie które nie wybuchły w atmosferze, a dotarły do przedmieścia i powierzchni gruntu  pozostawiają kratery. Gdy temperatura krytyczna i ciśnienie w nich zapoczątkuje reakcję łańcuchową rozpadu materii, podobnej do tych, które występują w bombie jądrowej. W rezultacie otrzymamy powietrzny wybuchu jądrowego dużej o wystarczająco dużej sile. Zaobserwować to można  zdjęciach satelitarnych powstaje charakterystyczny krater do 13 km średnicy mówiący o sile eksplozji bomb termojądrowych porównywalnej sile od 100 do 200 megaton trotylu.

Z powodu niewiedzy i propagandy, większość ludzi myśli, że bomba atomowa może być wykonana wyłącznie z materiałów jądrowych radioaktywnych, takich jak uran i pluton. I dość dużo osób, jak się okazuje, uważa, że jeśli zebrać masę krytyczną uranu lub plutonu, otrzymasz natychmiastowy wybuch jądrowy.

Uranu lub plutonu używamy, ponieważ, aby rozpocząć reakcję łańcuchową prowadzącą do wybuchu jądrowego, potrzebujemy bardzo małą jego ilość, którą można dość łatwo zastosować dostarczyć do wybranych przez nas celów. Ale to nie wystarczy, aby połączyć dwa kawałki uranu lub plutonu krytycznej masy, aby uzyskać wybuch. Gdy masz masę krytyczną uranu lub plutonu łańcuchowa reakcja zaczyna, się bardzo szybko od nagrzewa i topienia ale, niestety,

Bomba

, wybuchu jądrowego nie będzie. Dla wywołania wybuchu, niezbędne jest, aby drastycznie zmienić szybkość przepływu cieplnej reakcji rozpadu jąder substancji radioaktywnych. Radioaktywny element ładunek jądra umieszczony w kapsułce w specjalnym  sektorze, strefie. Gdy chcemy zdetonować  ładunek nuklearny, to mamy specjalnie zaprojektowanym zapłon uruchomiany za pomocą wybuchu i wstrzelenia ładunków krytycznych za  pomocą konwencjonalnych materiałów wybuchowych, które popychają wszystkie części w środek sfery, gdzie łączą się  gwałtownie a siła wzrasta ze względu na normalną temperaturę i ciśnienie wybuchu, i to tylko wtedy,  mamy wybuch jądrowy. Jest możliwość uzyskania takiego wybuchu ładunku we właściwym miejscu dla nas, i po prostu w odpowiednim czasie dla nas to cała ogromna złożoność budowy bomby atomowej, która jest wymagana przy jej wytworzeniu ogromnej liczby obliczeń. Więc zastosowanie wymaganej ilości uranu lub plutonu nie jest najtrudniejsze w produkcji bomby atomowej.

Gdy mamy do czynienia ze średniej wielkości kamiennym lub metalowym meteorytem, ze względu na jego nagrzewanie się do bardzo wysokiej temperatury i wysokiego ciśnienia wyniku czego, można stworzyć warunki, które będą prowadzić do uruchomienia reakcji łańcuchowej rozpadu jąder materii. Nie używamy tej metody do produkcji bomb atomowych, ponieważ nasza technologia nie pozwala nam przenieść w odpowiednie miejsce z odpowiednią prędkością głazy ważące kilka milionów ton. Gdyby zaszła taka sytuacja że sam meteoryt zostanie prawie całkowicie zniszczony, to znaczy, na miejscu katastrofy i jego eksplozji zobaczymy jako klasyczny lejek wybuchu jądrowego, ale nie będzie widać krateru lub innych ślady zarówno zwykłych meteorytów.

Chcę jeszcze raz podkreślić, że rozpatrując teoretycznie upadek takiego meteorytu żeby doprowadzić do wybuchu jądrowego, musi on lecieć na odpowiedniej prędkości i mając pewną określoną masę. Jeżeli tych parametrów nie osiągnie meteoryt nie da takiego efektu. Jeśli masa lub prędkość meteorytu nie są wystarczające, czy leci pod bardzo ostrym kątem, a następnie przechodzi na krótką drogą przez atmosferę do powierzchni Ziemi, mamy uderzenie w powierzchnię i klasyczny krater. Jeśli meteoryt jest zbyt duży, stosunek powierzchni do objętości substancji też nie będzie w stanie dotrzeć do parametrów krytycznych warunków temperatury i ciśnienia, aby spowodować wybuch jądrowej. Dlatego w naszych rozważaniach wykluczamy wybuchy meteorytów a wychodzi po analizie na  detonacje ładunków jądrowych.

 

Mit o skutkach wybuchów jądrowych.

Przed przejściem do jednego z głównych tematów związanych z tą katastrofą, chcę dotknąć innego ważnego problemu, o którym mam kilka uwag. Jeśli pominąć emocje, sednem tych uwag jest to, że większość ludzi nie wierzy w to, że 200 lat temu można było  masowo dokonać bombardowania nuklearnego, którego konsekwencji nie da się  naprawić. Zwłaszcza w części promieniowania.

Pierwszym mitem jest to, że skażenie radioaktywne po wybuchu  bomby jądrowej będzie utrzymywać się przez dłuższy czas. W rzeczywistości tak nie jest. W chwili wybuchu jądrowego rzeczywiście utworzony jest silny strumień cząstek alfa i neutronów, to znaczy, promieniowanie jonizujące, promieniowanie, które jest bardzo niebezpieczne. Gdy ziemia pochodząca z miejsca wybuchu jądrowego również utworzy krater w kształcie lejka ze spiekanej zeszklonej  substancji skorupy na powierzchni, które mogą także być wystarczająco długo pozostawać radioaktywne, a wszystkie metale i minerały mają tendencję do „gromadzenia” promieniowania, to znaczy poprzez przejęcie promieniowania, w wyniku eksplozji , które generują izotopy promieniotwórcze, które same zaczynają „gromadzić” promieniowanie. Od ludzi, którzy brali udział w likwidacji skutków awarii w Czarnobylu, wiem, że pierwszą rzeczą, jaką chcieli się pozbyć to wszelkie metalowe przedmioty, w tym złota proteza, z tego właśnie powodu. Ale materia organiczna lub gleba bardzo szybko tracą resztkową radioaktywność.

Gdy mamy do czynienia z wybuchem jądrowych w powietrzu, to nie występuje charakterystyczne podtopienia krateru nie są wytworem tego wybuchu, a radioaktywne skażenie terytorium jest minimalne.

Wysokiej radioaktywności i bardzo długoterminowe skutki skażenia radioaktywnego w rejonie awarii w Czarnobylu spowodowane przez fakt, że nie było wybuchu jądrowego, jak zwykle, w wyniku których materiał radioaktywnych z reaktora zostały uwolnione ze strefy reaktora i rozproszony w atmosferze, a następnie opadł na ziemię. Przy czym ilość materiału promieniotwórczego w reaktorze jądrowym, jest wielokrotnie większa niż w bombie jądrowej. Podczas wybuchu jądrowego występuje zupełnie inny proces.

Jako przykład, można również zwrócić uwagę na fakt, że w mieście Hiroszima i Nagasaki w Japonii, które doznały skutków atak nuklearnego przez Stany Zjednoczone w 1945 roku, teraz ślady skażenia radioaktywnego są minimalne, te miasta są gęsto zaludnione, o eksplozji nuklearnej przypominają tylko pomniki , Ale nie minęło 200 lat, a tylko 70.

Ci, którzy nie są zaznajomieni z artykułem o termojądrowej rozbiórce World Trade Center w Nowym Jorku w dniu 11 września 2001, z informacją można się zapoznać przez Anonimaizer jaki wykonałem na emigracji, na stronie http://www.911-truth.net ,  gdzie autor umieszcza swoją teorie ilustracją przykładami pojawiła się w rejestrze zakazanych stron (jest to kwestia „wolności słowa” oraz świadczy to że Stany Zjednoczone rzekomo nie mają kontroli nad władzami w  Rosji …).

(Alternatywny link buntu

:. Http://www.kramola.info/vesti/neobyknovennoe/praktika-zagovora-jadernyj-snos-911  - Ed).

W tym artykule autor w przekonującej, o masie faktów dowodzi, że w samym centrum Nowego Jorku zastosowano przy rozbiórce wieżowców detonując trzy podziemne ładunki termojądrowe. Dla nas ważne jest to, że jeśli mamy przejść przez terytorium po bombardowaniu znajdujemy tylko niewielką nadwyżkę na poziomie naturalnego promieniowania tła.

Gdy niema takich wątpliwości że atak nuklearny, nastąpił, z wyjątkiem braku skażenia radioaktywnego powinny być inne konsekwencje, w tym klimatyczne i środowiskowe. W przypadku braku takich efektów, jak niektórzy komentatorzy sugerują. Ale w rzeczywistości, te następstwa i efekty były, ale z pewnych powodów o nich nic nie wiemy, chociaż istnieje wiele dowodów wskazujących na te konsekwencje. Więcej wszystkie te fakty będę analizowane poniżej, teraz tylko chciałem powiedzieć, że na przełomie 18 i 19 wieku, wystąpiła bardzo znacząca zmiana klimatu, którą można określić jako początek małej epoki lodowcowej „rok bez lata”.

Poniżej prezentujemy pociski, rakiety, bomby i ładunki jądrowe i termojądrowe z muzeum broni atomowej w Rosji. Każdy może się przyjrzeć niepozornym ładunkom które po zdetonowani niszczą wszystko na swojej drodze.

Bomby

Bomby2

Gdy nastąpił krach?

Rozumiem, że większość ludzi pod wpływem ciągłej propagandy w systemie edukacji i mediów jest bardzo trudno uwierzyć, że tak ogromna katastrofa mogła się wydarzyć, 200 lat temu. Na początku mi też było trudno w to uwierzyć. Nie jest to wszystkim oprócz domysłów, podobno, jest wiele dowodów na to, jak była gęsto zaludnionej Syberia w 17 i 18 wieku, gdzie i ile było zbudowany  twierdz i miast. Na przykład, w regionie Czelabińska zostały zbudowane w 1736 Kyzyltaszkaja, Miasskaja (Miass w pobliżu wsi, powiat Krasnoarmejskij, nie miasto Miass), Czebarkulskaja, Czelabińskaja twierdza w 1737 Etkulskaja twierdza. W 1742 roku, Ujska. To był dość szczegółowe artykuły  http://resources.chelreglib.ru:6005/el_izdan/kalend2011/kreposti.htm        , w którym jest bardzo ciekawa ilustracja.
Jeśli spojrzeć na plany zachowanych twierdź i zamków (są poniżej), widzimy, że jest to twierdza zbudowana z zachowaniem wszystkich kanonów i zdobyczy  nauki budowy fortyfikacji z tego czasu, forty posiadały możliwości strzelania wzdłuż linii ścian, aby móc strzelać do atakujących ściany twierdzy ustawiono wokół wału ziemnego otoczonych  fosą. Tylko ściany zbudowane są z drewna, a nie z kamieni.

W innym artykule, można zapoznać się z historią Ust-Ujskoj znajduje się na terytorium współczesnej regionu Kurgan. Szczególnie interesujące jest następujący fragment: „W 1805 roku, Kozacy 7 twierdz prowincji Isjetskoj (Czelabińsk, Miasskoj, Chebarkulskoj, Etkulskoj, Emanżelińskoj, Kicziginskoj, Koelskoj) przenieśli się do umocnionej linii Orenburgskoj, twierdzy: Tanalyckaja, Urtazymskaja, Kizilskaja, magnetyczneо, Ust-Ujska i reduty: Kałpatskij, Tereklinskij, Orłowski, Bieriezowski Griaznuszinskaja, Syrtiiskij, Werhnjekizilskij, Spasski, Podgórny, Salarskij i inne. Liczba osób wysiedlonych to 1181, byli głównie Kozacy i młodzieńcy. Kaprale, funkcjonariusze policji i funkcjonariusze administracji zmienili miejsce służby z mniejszym entuzjazmem. ”

Wszystko jest w porządku, sytuacja się zmieniła, Kozacy zdecydowali się przenieść, twierdza straciła znaczenie militarne, jak stała się niepotrzebna. To tylko sztuczka, fikcja jest tym, że urządzenia te nie mogą całkowicie zniknąć bez śladu, zwłaszcza jeśli chodzi o rozliczenia. Po zbudowaniu twierdza, ma wpływ na całą resztę w planowaniu infrastruktury, która występuje wokół twierdzy. I ma to wpływ nawet po tym jak twierdze przestały istnieć. To może być decyzja o rozbiórce ścian, można nawet zburzyć mury obronne i zasypać fosę, tylko nikt nie wyznaczy ponownie istniejącej drogi i nie zburzony już wybudowanego domu. W tym samym czasie,  stare domy są wymieniane na nowe, ale ogólna struktura centralnych ulic i dróg dojazdowych pozostaje po staremu. Jednocześnie centralne arterie i ulice przechodzą przez nie istniejące bramy twierdzy, jak to jest dla nich początkowo zaplanowane żeby nie tamować przemieszczających się wojsk żołnierzy czy konwoju wychodzących z twierdzy czy zamku i odwrotnie.

Jeśli spojrzymy na miasto w europejskiej części Rosji, a tam zobaczymy zdjęcie. Moskwy, Niżjegorodskij, Kazańskij Kreml mocno określa strukturę starego centrum miasta. W tym samym czasie  wszystkie główne drogi prowadzą do bram twierdzy. Podobny obraz obserwuje się w tych miastach, w których do dziś twierdzy nie zostały zachowane.

Na przykład, plan ten jest również zachowany dla twierdzy w Woroneżu, który po nałożeniu na nowoczesną mapę topograficzną wyraźnie widać, że struktura ulic prowadząca do bramy, a także obszar środkowy przetrwały do ​​dnia dzisiejszego.

Mapa

Satelita

Jednocześnie chcę zwrócić uwagę, że ulice są pod kątami zbieżnych do centrum, którym jest twierdza, mimo że jest to niewygodne dla budowy domów, zwłaszcza z kamienia. Ale istniejąca struktura ze względu na wygodę, budowy ulic nie zmieniła się. Stary dom został rozebrany, ale nowy wpisany w obrys tej samej ulicy.

Miasto Smoleńsk, zostały fragmenty murów twierdzy. Sama twierdza, przy okazji, zniszczona w czasie wojny 1812 roku. Oto plan 1898, jak również obecny widok satelitarny. Cała struktura ulicach prawie całkowicie zachowana do dziś.

Mapa Smoleńska

Irkuck plany

Irkuck, w którym budowa została zakończona wykonaniem drewnianego Kremla w 1670 roku. Istnieje plan w 1784 roku, kiedy Kreml nadal istniał. W zakresie jego terytorium jest zaznaczony ciemnoszarym kolorem (dwa kwartały na brzegu rzeki).

Aktualny widok satelitarny Irkuck

 

Mapa satelitarna

Widać wyraźnie, że stare budynki zburzono całe dzielnice, zbudował wiele nowych nowoczesnych budynków, ale cała struktura ulic pozostał niezmieniony. Ulice są wciąż zbiegają do bramy już nie istniejącego Kremla.

Teraz zobaczmy, co widzimy na południowym Uralu.

Przetrwało kilka systemów Czebarkul twierdzy, a także jego opisy, które mogą być ustalone, że twierdza znajduje się na cyplu jeziora Czebarkul, który znajduje się na północno-wschodnim brzegu.

Stara mapa

 

 

Jeśli spojrzeć na aktualne zdjęcia satelitarne, a następnie, na pierwsze, widzimy, że konfiguracja brzegu jeziora zmieniła się znacząco. Przypominającym pelerynę na północno-wschodnim brzegu jeziora Czebarkul tam, jego kształt jest inny. Ciekawe jest również to, że widzimy inną strukturę topologiczną, zbiorników wodnych, które nie istnieją dzisiaj, ponieważ nie ma małych jezior, które pojawiają się pod zamkiem w planie lub na prawo od niego powyżej, dziś nie widzimy żadnego z nich. A jeśli zachodzi różnica kształtów obiektów jeszcze jakoś można przypisać to małym umiejętnościom kartografów, którzy zestawiali te plany i nie mogli dokładnie przedstawić kształtu obiektów, obraz nieistniejących obiektów na tych planach, które nie mogą być wyjaśnione niema.

 

Ale najważniejsze jest to, że miasto Czebarkul zupełnie ignoruje fakt, że to miejsce było kiedyś twierdza! W centrum miasta znajduje się w innym miejscu, główne arterie prowadzące do nowoczesnego centrum miasta, nie zwracając uwagi na starej twierdzy. Co więcej, do miejsca, gdzie kiedyś znajdowała się twierdza, nie ma starych dróg!

Jeśli przyjrzysz się uważnie, to jest po prawej stronie, bardziej szczegółowy plan twierdzy jest bardzo dobrze postrzegana fosy wokół murów, a kanał biegnący od połowy górnej części jeziora Czebarkul. Plan ten pokazuje również dwa strumienie lub małe rzeczki, które płyną do kanału połączonego z fosą. Tam  nie było wody, głębokość wykopu powinna być poniżej poziomu jeziora Czebarkul, a to jest bardzo namacalna wystarczająca głębokość i duża ilość robót ziemnych. Ta ziemia, która jest wydobywana z wykopu zazwyczaj  usypywany jest wał wzdłuż murów wokół budowanych ścian. Ślady takiej fortyfikacji powinny zostać

Mapaa staelitarna2

 

zostać pozostawione na ziemi do dziś, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że w miejscu, gdzie kiedyś był fortecą, bez większych prac budowlanych nie mogło być mowy, a więc nikt nie będzie tam angażować sił do w wyrównywanie terenu.

 

W tym miejscu jest teraz prywatnym budynek, który zaczęli budować niedawno. W tym samym czasie, utwardzono tam drogi. Brak śladów nasypów, rowów i kanałów od jeziora, które stanowiło część budowy twierdzy, a których nie stwierdzono. Ale tu na miejscu, gdzie kiedyś znajdowała się twierdza, możemy zobaczyć cały zarys wyraźnie odcinającą od reszty o średnicy około 430 metrów!

Wniosek z tego wszystkiego powinien być tylko jeden. Jeśli w Czebarkul kiedyś istniała twierdza, została zniszczona wraz z osadą, która istniała wokół niej. A miasto Czebarkul, które widzimy dzisiaj zostało odbudowane w tym samym miejscu, ale czystym terenie, na początku 19 wieku, czyli po katastrofie. Dlatego zniszczone budynki, w tym twierdza, nie miała wpływu na jego układ i położenie jego środka i kierunek głównych arterii prowadzących do nowego centrum, a nie do zniszczonej twierdzy.

Następnie przejdźmy do twierdzy Czelabińsk. W internecie udało mi się znaleźć kawałek następującego planu twierdzy, który powtarza się w prawie wszystkich publikacji na ten temat i jest publikowany w kilku książkach historii południowego Uralu,  Czelabińska, które znalazłem.

Stary szkic

 

Po pierwsze, alarmujące jest fakt, że ten fragment wycięty z elementu dokumentu, który ma większy rozmiar. Dlaczego nie publikować całego dokument? Dlaczego konieczne było wyciąć tylko ten fragment co chciano ukryć?

 

Po drugie, kierunek przepływu rzeki Miass z nieznanych przyczyn jest określonej w innym kierunku, jak zaznaczono na planie to prawo do lewej, a na współczesnych mapach rzeki Miass Czelabińsk płynie od lewej do prawej. Oznacza to, że Południe na górze i Północ poniżej. W rzeczywistości, wiele średniowiecznych mapy rzeczywiście jest, odwrócony do góry nogami, występujące na świecie, które sama w sobie jest bardzo ciekawym faktem. W naszym przypadku, powstaje pytanie, czy powinniśmy w tym przypadku, aby włączyć resztę planu twierdzy, która oczywiście sporządzono w jednym czasie, lub po prostu zaplanowano Czelabińską twierdze i wykonano w odwróconym układzie? Ale poniżej planu twierdzy kierunku przepływu Miass wskazano również, jak jest dzisiaj, a na jeziorze Chebarkul w południowo-zachodniej stronie nie ma miejsca podobnego do tego, co pojawia się na planie (jeśli spróbujesz go odwrócić).

W rezultacie, mamy plan, aby włączyć tylko twierdzę Czelabińsk, jak pokazano poniżej, lub miejsce, które jest pokazane na planie, nie ma ono związku z centrum Czelabińska, w który rzekomo znalezione podczas wykopalisk pozostałości dawnej twierdzy.

Szkic

 

Odrębną kwestią jest, dlaczego w Czelabińska twierdza znajduje się na prawym  południowym brzegu? Po tym wszystkim, według oficjalnej legendy twierdzę zbudowano w celu ochrony przed najazdami lokalnych Baszkirskich plemion i kirgiz-kajsakow z terytorium współczesnego Kazachstanu, którzy zamieszkiwali po prostu od strony południowej. Rozwój ten udał się z północy na południe. Uważa się, że Jekatierinburg została założony w 1723, który był o   13 lat wcześniej niż nasza twierdza. Położenie twierdzy usytułowane w taki sposób, jakby wróg był na północy, a nie na południu.

Istnieje opis twierdzy Czelabińsk,  sporządzony przez, niemieckiego podróżnika I.G. Gmelina w 1742 roku: „Ta twierdza znajduje się również przy rzece Miass, na południowym brzegu, wygląda jak Miasskaja, ale większa i otoczona tylko drewnianymi ścianami z leżącego drewna. Każda ściana ma około 60 jardów. Założona wkrótce po Mijasskoj twierdzy, dostała nazwę najbliżej niego, położonego nad rzeką w południowej części lasu, w Baszkirskiego Czeljabie-Karagan. ”

Po pierwsze, pozwala wywnioskować z opisu wielkość w ścian na 120 metrów (jeden sążeń wynosi 2,1336 m).

Po drugie, wykonane opisy Gmelina różnią się od istniejącego planu twierdzy, na których jest wyraźnie obecny rów łączący rzekę Miass, jak również potężne umocnienia twierdzy wewnętrzne, wystające na linii ściany. Wspomina tylko zewnętrzną ścianę, tak zwany „zęby smoka”, który na planie oznaczone są literą N i zamyka fortecę z trzech stron (czwarta strona twierdzy obejmuje rzekę Miass). Ale od powstania twierdzy w 1736 minęło zaledwie 6 lat! W tym czasie już zdemontowano twierdzę, a fosa i mury obronne zostały całkowicie wyrównane. Lub w 6 lat,  zbudowano tylko zewnętrzną ścianę, albo nie zbudowano jeszcze  twierdzy ani murów obronnych i fosy, dopiero je rozpoczęto.

Spójrzmy teraz na plan miasta Czelabińsk w 1910 roku.

Plany

 

Rzeka w centrum Czelabińska ma zupełnie inną konfiguracja, niż na planie twierdzy. Jak to jest w przypadku Chebarkuljom, plany Czelabińsk zupełnie ignorują fakt, że ponad 100 lat temu, gdzieś w pobliżu mostu był dobrze ufortyfikowany zamek. Widzimy dobrze zaplanowaną o  regularnych liniach osadę, która jest dogodnie zbudowana na poziomie ziemi,  ale na planie osady niema śladu twierdzy, z której stopniowo rozwinęła się osada  z ufortyfikowanego centrum.

 

Wziąłem wymiary ściany zewnętrznej, opis podany w Gmelina, wynosi 120 metrów, a założenie, że istniejący most na rzece Miass na ulicy Kirowa, znajduje się w tym samym miejscu, gdzie kiedyś był most wychodzący z twierdzy łączący obydwa brzegi, nałożyłem stary plan twierdzy na nowoczesnej zdjęcia satelitarne Google-MAP.

Zdjęcie satelitarne google map

Twierdzę zaznaczyłem pomarańczową linią, drewniane ściany zewnętrzne z trzech stron, o wymiarach 120×120 metrów. Niebieska Linia to fosa wokół ścian. Żółte przezroczyste prostokąt – jest  głównym umocnieniem. Ten czerwony wskazuje obszar, gdzie wykopaliska archeologiczne zostały przeprowadzone podczas budowy nowego muzeum krajoznawczego gdzie rzekomo znaleźli szczątki starej twierdzy.

 

Ogólny układ starej części miasta, budowa ulic, a wiele budynków pozostały niezmienione od 1910 roku, co jest wyraźnie widoczne w planie. Porównanie wynikało z tego przede obrazu. Zamek ten nie pasuje do tego planu. Umiejscowienie mostu w tym miejscu jest ze względu praktycznych w najwęższe miejsce z centrum miasta przez rzekę Miass. Jeśli spróbujesz przesunąć zamek w lewo, aby go umiejscowić w strefie wykopu, zaznaczonego w kolorze czerwonym, to mamy do przesunięcia most, także dlatego, że plan wyraźnie pokazuje, że twierdza miała dwie bramy i wieże w centrum północnej i południowej ściany, a Most z nimi prawie na tej samej linii. Ale w tym przypadku, albo most nie był w najwęższym miejscu, co jest sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem, czy koryto rzeki Miass poważnie zmieniły swój bieg od czasu budowy twierdzy. Ponownie, przesunięcie w prawo twierdzy wymagać  będzie przesunięcie kanału środkowego, który doprowadził do bram twierdzy, które powinno zmienić całe zaplanowane centrum miasta.

Mias mapka

 

Przechodzimy do zamku w miejscowości Miass. Udało nam się znaleźć dwa różne obrazy twierdzy.

 

Pierwszy plan pokazuje, że wskazany kierunek jest  na północ, na podstawie tego plan wskazuje wskazówka na tarczy odchylając się na północ około 20 stopni.
Jeszcze bardziej interesujący, jest drugi plan, który ja tak odwrócił aby kierunek północy był ustawiony pionowo. Przedstawia nie tylko twierdzę, ale również  osadę obok zamku i fosy, która jest zaznaczona  niebieskim kolorem jak  rzeka. I nie tylko fosa otacza  twierdzę, ale także obejmuje ona osadę, łączy się z rzeką Miass. To oczywiste, że głębokość wykopu powinno być poniżej poziomu wody w rzece Miass. Także wyraźnie widać, że most prowadzi do bramy w środku ściany twierdzy.

A teraz spójrz na współczesną  osadę Miasskoje. Jeśli stosuje się kierunek, w którym powinny być mury twierdzy na pierwszym planie, które zakreśliłem czerwoną linię, widzimy, że jest to bardzo duża różnica  od kierunków ulic w miejscowości obecnie. Dobrze, załóżmy, że wykonawca pierwszego planu  źle wskazał kierunek północny. Mam zaznaczyłem fragment rzeki i kanały z drugiego planu, zaznaczyłem na nim pozycję mostu, a następnie umieściłem w wymiarze opierają się na fakcie, że twierdza Miass,była od Czelabińska trochę mniejsza. Wielkość Czelabińskiej według I.G. Gmelina zidentyfikowano jako jako 60 sążni, czyli 120 metrów, więc przyjąłem  dla Miasskoj 100 metrów.

Mapka2

Uzyskany obraz muszę rozpocząć od połączenia wpasowania z istniejącym obecnie mostem na rzece Miass, bo to również wyznacza kierunek z centralny układ ulic w miejscowości Miasskoje, a tym samym całej konstrukcji planu osady. Wiele razy byłem w miejscowości Miasskoje i bardzo dobrze znam teren. Lewy północnym brzegu rzeki Miass w tym miejscu jest dość stromy, centrum osady jest rzeczywiście położona na szczycie wzgórza. Na zdjęciu w tym momencie nie widzimy żadnych budynków, tylko ze względu na strome zbocze. Więc mam bardzo poważne wątpliwości, że była tu kiedyś twierdza Miasskoje,  i więcej że miała głęboką fosą wokół.

Podczas gdy prowadziłem swoje badania, to zwróciłem swoją uwagę na wyspę na prawo od mostu. Kiedy rozpocząłem analizę od schematu system kanałów w kierunku pierwszego planu, a połączoną z wyspą, to otrzymałem nowy schemat planu, który może po prostu wskazać miejsce, gdzie kiedyś była położona   Miasskaja twierdza.

mapka 2 zarysy

Tak, więc widzimy że kształt kanału nie odpowiada dokładnie planom twierdzy i usytuowania obecnie mostu, ale mając do czynienia z ciągłym zalewem rzeki i kierunku kanałów przepływowych rzeka może zmienić koryto kształt kanału a woda  poszuka bardziej wygodnego sposobu przepływu, niż  odwracanie się w prawo pod ostrym kątem. Kierunek w górę kanałów dokładnie zbiega się z kierunkiem kanału wynikającego z pierwszego planu, na schemacie gdzie zakreśliłem czerwoną linią. I nie jest to przypadek.

W ogóle w miejscowości Miasskoje, mamy dokładnie ten sam obraz, jak w dwóch poprzednich przypadkach. Obecny układ wsi całkowicie ignoruje fakt, że tą miejscowość zbudowano na planie byłej twierdzy, która miała stać się podstawą dla całej struktury przyszłego rozplanowania osady. Jeśli próbujesz połączyć system z istniejącą strukturą twierdzy i osady, nie widzimy żadnego śladu, że była tu kiedyś twierdza z fosą otaczającą część wsi i więcej, jak dostać się na obecnie stromym wzgórze. Jeśli weźmiemy pod uwagę miejsce, co jest zapewne lokalizacją byłej twierdzy, nie jest zgodne z istniejącą strukturą osady.

Albo twierdza nie istniała lub została zniszczona, wraz z jego starszą osadą, a później na tym miejscu zbudowano nową osadę o tej samej nazwie, ale „od podstaw”.

Badając ten problem, nieoczekiwanie stwierdziłem, że jeśli chodzi o analizę regionie Czelabińska, to nie ma dowodów na to, że te osady istniały tutaj przed ponad 200 lat temu.

Żadne z miasta Czelabińskiego Regionu niema żadnego budynku czy budowli, które mogą pochodzić z początku 19 wieku. Oficjalnie mitem jest twierdzenie, że, za panowania Piotra I, lub jego córki Elizabeth, czy Katarzyny II wydały dekret zakazujący budowy kamiennych budynków wszędzie oprócz w stolicy Petersburga. Dokonano tego w celu odróżnienia aktywnej zbudowany Petersburg od reszty . Od różnych osób słyszałem wielokrotnie wszystkie trzy opcje, i w trakcie wycieczek w Petersburgu. A jeśli nie było takiego zakazu, w 18 wieku a wszystkie budynki w nowo wybudowanych miast zobowiązani byli budować tylko z drewna. Dlatego, jak mówią, 18-wiecznych budynków w miejscowościach w południowych Uralu,  nie przetrwały do naszych czasów.

W rzeczywistości, ten argument nie jest całkowicie potwierdzony przez fakt, że w europejskiej części Rosji, pełno jest i drewnianych i kamiennych budynków z 18 wieku, bez względu na ograniczenia.

W tym samym czasie, kiedy prowadzi się wykopaliska archeologiczne, powstałe podczas budowy nowych budynków i konstrukcji, są ślady niegdyś istniejących budynków i budowli, które starają się uchodzić za dowód, że istniały w tym miejscu miasta  już od dłuższego czasu. Ale czy je zniszczyła jakaś katastrofa na wielką skalę, zniszczyła wioski czy osadę, a następnie w tym miejscu został wybudowane od nowa lub przebudowane, zobaczymy dokładnie taką samą na  planach infrastrukturę zabudowy odwzorowaną z dużą dokładnościom.

Odwiedziłem kilka cmentarzy, które są uważane za bardzo stare, ale nie mogłem znaleźć grobów z przed 1834. Jednocześnie budowa nowych osiedli mieszkaniowych kiedy budowlańcy w Czelabińsku regularnie natykają się na stare groby, które są trochę  nie w tym miejscu w którym powinny być. W tym samym czasie o tym fakcie aktywnie próbowały opisywać zjawisko w lokalnych gazetach, ale potem, kiedy w wyniku zwielokrotnienia takich przypadków już do kilkudziesięciu, przestali zwracać na ten fakt uwagę. W tym przypadku, podobnie jak przy odkopaniu szczątków budynków, brak starszych grobów datowanych precyzyjnie, nie oznacza, że ​​ich tam, nie ma, ale nie obala faktu, że katastrofa, która zniszczyła miasta wraz z infrastrukturą mogła się nie wydarzyć.

Fakt, że mamy dokument, który mówi się o założeniu osady w 1736, oraz fakt, że obecnie w tym miejscu znajduje się osiedle lub miasto o tej samej lub podobnej nazwie nie oznacza, że ​​w przerwie pomiędzy tymi wydarzeniami, takimi jak 1812 lub 1815 nie było katastrofy, która zniszczył tą istniejącą zabudowę i cała infrastrukturę.

To jest tylko część faktów o których piszę, że katastrofa na wielką skalę na Syberii mógł się wydarzyć 200 lat temu. O innych faktach i dowodach w następnej części.

 

Ciąg dalszy nastąpi …

Autor Dmitrij Mylnikov

 

 

 

 
Przeczytaj poprzedni wpis:
Polska wspólnota narodowa
B TEJKOWSKI – POLSKA BĘDZIE WOLNA SPRAWIEDLIWA BOGATA – Maj 2015

POLSKA BĘDZIE WOLNA, SILNA, SPRAWIEDLIWA, BOGATA BEZ NATO I UNII EUROPEJSKIEJ W SOJUSZU Z ROSJĄ, ZE SŁOWIAŃSZCZYZNĄ Katastrofalna sytuacja Polski...

Zamknij