RACJA TV

Facebook.

Najczęściej czytane

Dziady Słowiański dzień pamięci o przodkach

Pamięć o przodkachDzisiaj odwiedzimy groby swoich zmarłych przodków oraz bliskich. W tradycji Słowiańskiej dzień pamięci przodków, lub Dziadów i najbliższych obchodzony był do końca października, a dokładniej do najbliższej soboty do 24  października. Rodzina, dziadkowie zwani duszami, odlecieli do krainy Irij, a czasem o zmarłym  mówili potocznie że „poszedł do dziadków.” W cyklu rocznym były specjalne daty, kiedy, w przekonaniu, że dusze ich przodków wracają z powrotem na Ziemię, aby wesprzeć  ich żyjących krewnych, którzy z kolei przygotowali dla nich smakołyki, chodzili wokół stołu, aby świętować ten dzień z rodziną. Dziadkowie są nazywani strażnikami urodzeń, a zatem  zgodne z obyczajem – oznaczało że brak szacunku dla przodków rodziny przynosi im niezadowolenie. Nadejście chrześcijaństwa w Polsce i Rosji nie było w stanie wykorzenić tradycję i przekształcona sobota, z których jedeną właśnie obchodziło się w koniec października, w trzecim tygodniu  Pokrycia.

Słowiański dzień pamięci

Różne kalendarze podają różne daty jesiennych Dziadów. W niektórych podawana jest data 24 października:

24.10 Dziady – dzień pamięci o zmarłych, równocześnie święto Welesa; palono grumadki na grobach zmarłych, spożywano obiaty (rytualne bezmięsne posiłki dla zmarłych), prośby do Welesa o opiekę nad duszami

W innych 2 listopad.

2 listopada – Dziady Jesienne.
 Święto zmarłych poświęcone przodkom. W święto palono ogniska na cmentarzach by ogrzać zmarłych, organizowano obiaty (uczty ku czci zmarłych) by zmarli nie głodowali, na rozstajach dróg palono “grumadki”, drewniane polana. Święto poświęcone bogu Welesowi i bogini Marze

Bez względu na datę było to u Słowian bardzo ważne święto. Cześć oddawana przodkom – dziadom i babkom – była gwarancją trwania przy ich wierze i tradycji.

Dziadki – święto zmarłych i choć  tradycja różniła się pod wzgledem celebry, gremialnie  udawali się w tym dniu na cmentarz, przede wszystkim, uważali, za konieczne, aby zaprosić przodków do swojego domu na posiłki, wyrażając wdzięczność za ochronę i pomoc. Ale na wiosnę, na Radunicę powinien każdy odwiedzić groby zmarłych i utrwalić o nich pamięci będąc na cmentarzu.

Przed świętem domownicy w swoich domy robili gruntowne porządki, kąpali się w  łaźni parowej, gdzie zawsze była czystej woda i nie brakło nowych mioteł dla dusz zmarłych przodków. Żeńska połowa, która przygotowała wszystkie rodzaje żywności, w tym  dla zmarłych bez mięsne podawane na  gorąco, tak bardzo, że „aromatycznie parowały.” Liczba dań mogła się różnić, ale nie powinny być  mniej niż pięć dań. Pikantne mięso serwowane każdemu mężczyźnie i wszystkim żyjącym członkom rodu i umarłym. Zanim usiedli do wspólnego stołu, gospodarze otwierali wszystkie drzwi w domu żeby dusze poszły gładko i dołączył do rodzinny podczas obiadu, który rozpoczyna się dopiero kiedy gospodarz zapalił świecę i zaprosić przodków do stołu. W tym uroczystym dniu używano do obiadu  tylko łyżki, obecność ostrych przedmiotów na stole nie była mile widziana. Obiad rozpoczął rytuał upamiętniony jedzeniem kaszy podstawowego dania, jajek i miodu i tak postępowano przechodząc do kolejnej zastawy z naczyniami odpoczywając po sutym posiłku, niektóre były podane dla ich przodków na przeznaczonych do tego celu specjalnych talerzach, stojąc na parapecie. Mimo, o postanowieniu uczczenia Ojców „bez wylewania łez”, ale zabawy były  niedozwolone. Zwykle  wspólnie wspominano ulubione zwierzęta  zmarłych, oaz samych zmarłych z naciskiem na ich dobre uczynki i działania. Najstarszy w rodu stawiał za wzór cnoty i dobre uczynki będące wzorem dla młodszego pokolenia w celu przechowania wiedzy i pamięci o odległych przodkach pradziadkach, i zakończył rozmowę wspominając tych, którzy niedawno odeszli w ostatnim czasie. Tak, każdego roku, przekazują dzieciom i wnukom pamięci przodków oraz historie rodziny żyły w pamięci jego potomków. Rodzimowiercy słowiańscy (odprawiając Dziady)  za Wele, które z różnych przyczyn nie mogą odnaleźć drogi do Nawii. W Zaduszki odwiedza się cmentarze, groby zmarłych z rodziny i uczestniczy się w mszach, modląc się w intencji zmarłych. Tego dnia istnieje tradycja zapalania świeczek czy zniczy na grobach zmarłych oraz składania kwiatów, wieńców lub też innego typu ozdób mających być symbolem pamięci o tychże zmarłych. Inne oryginalne kulturowo sposoby obchodzenia tego święta to anglosaski Halloween i latynoski Dzień Wszystkich Zmarłych. Obchody Dnia Zadusznego zapoczątkował w chrześcijaństwie w roku 998 św. św. Odylon, opat z Cluny, jako przeciwwagę dla pogańskich obrządków czczących zmarłych. Na dzień modłów za dusze zmarłych – stąd nazwa ,,Zaduszki” – wyznaczył pierwszy dzień po Wszystkich Świętych.

Ryszard Dąbrowski

Do pobrania kalendarz Słowiański

 
Przeczytaj poprzedni wpis:
Hitler Sikorski
Słowo o Radosławie Sikorskim

Radek Sikorski, narodowość żydowska, jest posiadaczem obywatelstw USA i Wlk. Brytanii. Wyjechał z Polski  jeszcze jako uczeń szkoły średniej w...

Zamknij